बिहान उठेर यसो टि्वटरमा हेर्दै थिए, @AnandNepal को एउटा टि्वट्मा आँखा पर्यो, हेर्दा ईन्ट्रेस्टीङ देखिएकाले त्यो टि्वट हेरेँ र टि्वट भित्रको @youtube लिङ्क खोलेँ। ८ मिनेट २३ सेकेन्डको उक्त भिडियो विशेष गरी “Facebook Parenting” को बारेमा रहेछ। “फेसबुक प्यारेन्टिङ्” के हो भन्ने बारे मेरो सिधा बुझाई के छ भने “बाउ आमाले आफ्नो छोरा छोरीले फेसबुकमा के कस्ता कृयाकलापहरू गरी रहेछ छन्, त्यसको निगरानी गर्नु हो”। मेरो विचारमा अहिलेको सोसल मिडिया एजका अभिभावकहरूको लागी यो एउटा नयाँ महत्वपूर्ण जिम्मेवारी पनि हो।
कुरा के भएछ भने, एक १५ बर्षे केटीले आफ्नो बाउ आमाले हरेक दिन उसलाई गर्ने कर कर बाट आक्रोशित भएर फेसबुकको वालमा एउटा नोट लेखेकी रहिछ। उसको आक्रोश अरू केही कुरामा नभएर बाउ आमाले उसको कोठा सफा गर्ने, बिस्तरा मिलाउने, आफूले खाएको भाँडा माझ्ने, आफ्नो कपडा धुने यस्तै यस्तै कुरामा गरिएका आदेशहरू प्रति रहेछ। उसको बाउले छोरीको फेसबुकमा त्यो नोट देखे पछि रिसले आक्रोशित भएर छोरीको ल्यापटप एउटा चौरमा लगेर गोली हानेर फुटाएको रहेछ।
भिडियोमा खासै केही छैन, उसको बाउले छोरीको नोट पढेर सुनाउँछ, आफ्नो प्रतिक्रियाहरू दिन्छ र अन्त्यमा छोरीको ल्यापटपमा गोली हान्छ तर सामाजिक सञ्जाल मार्फत त्यो भिडियोका लागी आएको प्रतिक्रियाहरूले भने मलाई यो ब्लग लेख्न बाध्य बनायो। सामाजिक सञ्जालहरूमा यो भिडियो आगोझैँ फैलिरहेको छ। उसको बाउले छोरीले फेसवुकमा आक्रोश पोखी भनेर ल्यापटप फुटाउनु हुन्थ्यो या हुन्थे न, फुटाए कै भए पनि @youtube मा राख्नु जरुरी थियो या थिएन, त्यो बेग्लै चर्चाको विषय हो र सोसल मिडियाका गुरूहरूको लागी यो एउटा विशेष चासोको विषय बनिरहेको छ; यस बारेमा म यहाँ केही लेख्ने वाला छैन। फेब्रबरी ८, २०१२ मा @youtube मा राखिएको उक्त भिडियो आजको मितिसम्म अर्थात् तीन दिन भित्रमा ६६ लाख भन्दा बाढीले हेरी सकेका छन् भने ८३ हजार भन्दा बढि ले यसको बारेमा कमेन्ट दिइसकेका छन्। यो चर्चा पछि त्यहाँको पुलिसले उसलाई समातेर जेल हालेको छ भने उ जेल बाट निस्कन को लागी अनलाइन मार्फत डोनेसन मागी रहेको छ अनि मानिसहरू उसलाई डोनेसन दिइरहेका छन्। अर्को तर्फ उसको छोरीलाई सान्त्वना दिनका लागी एउटा कफी सपले उसको छोरीलाई जागीरको अफर दिई सेकेको छ।
यो सबै कुराहरू पढी रहँदा अनि हेरी रहँदा मेरो दिमागमा भने, खोलाको तीरमा गिट्टी कुटिरहेका, फोहोरको थुप्रो बाट प्लाष्टिक उठाइरहेका अनि रेष्टुरेण्टमा भाडा माझी रहेका बच्चाहरू घुमिरहेका छन्। हुन त यी सबै आदर्शका कुराहरू हुन्। न मैले उनीहरूको बारेमा केही गरेको नै छु न त केही गर्ने योजना नै बनाएको छु। मात्र सोचिरहेको छु “के मानिसका न्यूनतम् आवश्यकताहरू आधुनिकता संगै परिवर्तन हुँदै गएका हुन् त ???”
)। ४८ सालमा घरमा बिजुली आयो, बा २-३ चोटि त्यही टीभी लिने भनेर काठमाण्डौ जानु भयो तर त्यो मान्छेले टीभी दिन मानेन छ। बा प्रत्येक चोटि निरास हुँदै फर्कनु हुन्थ्यो अनि हाम्रो आफ्नै बिस्तरामा सुत्दै टीभी हेर्ने सपना चकनाचुर हुन्थ्यो। आफ्नो टीभी भएर पनि घरमा ल्याउन नपाएकोमा सायद बा पनि यो विषयमा निकै निरास हुनु हुन्थ्यो होला त्यसैले त प्रत्येक चोटि बजार तिर जाँदा आफूले ल्याएको टीभीको अहिले कति पर्दो रहेछ भनेर टीभी पसलहरूमा मूल्य बुझ्न जानु हुन्थ्यो। एक चोटि बा ले मलाई पनि लिएर जानु भएको थियो। बा ले “हाम्रो टीभी उ त्यस्तै हो” भनेर देखाउँदा मलाई हाम्रो टीभी राख्ने देखी साह्रै रिस उठेको थियो। उ बेलामा त्यो टीभीको मूल्य रु. ५४,०००।– भन्ने सुन्दा म झस्केको थिए।
) एक जनाले एउटा कानमा मात्र सुन्न मिल्ने हुँदा दिदीले त खासै दाबी गर्नु हुन्थे न तर बहिनी सँग भने दिन दिनै जस्तो झगडा पर्थ्यो 
अनि एन्टेना मिलाउन थालियो। छानाको विभिन्न स्थानमा एन्टेना राख्दा पनि टीभीको सिङ्नल भेटाउन साह्रै गाह्रो भएको थियो उ बेला। फाईन्ल्ली टीभीको सिङ्गन भेटियो अनि गाउँको दोस्रो टीभी हाम्रो घरमा चल्न थाल्यो। अब भने हाम्रो घर पनि सिनेमा हल जस्तै हुन थाल्यो। अनि आफ्नो बिस्तरामा सुन्दै टीभी हेर्ने सपना पुरा भएको थियो। तर मन मा कता कता कलर टीभी भने अड्की रहेको हुन्थ्यो। टीभीमा “श्रीमान गम्भीर नेपाली…… “ आएर टीभी झ्यार्रर्रर्रर्रर्रर्र नगरुन्जले सम्म टीभी बन्द हुन्थे न। 
६ बाट ७ मा जाँदा पाँचौ स्थानमा आए 
